succes in proces

Geslaagd! – over het vieren van successen zonder getallen

Hierboven vieren we met onze studenten een geslaagd jaar Cabral. Ieder jaar vieren we de persoonlijke ontwikkeling van alle leerlingen afzonderlijk. We vieren dat zij doelen hebben gesteld, diploma in één jaar, en de inspanning en de moed hebben gehad om deze doelen na te streven. We vieren hun groei. Die was soms lastig, pijnlijk, er moest soms door barrières heen worden gebroken, oude gewoonten moesten worden afgezworen. Het was niet altijd makkelijk om het doel te blijven eren. Maar juist de focus op het resultaat zorgt voor de ontwikkeling.

Zo leerden zij reflecteren op strategieën, nieuwe plannen maken en doorzetten. Ze leerden onderzoeken wat zij het beste konden doen om die resultaten te behalen. Een andere mindset, een nieuwe leerstrategie, meer herhaling, of een combinatie van factoren? Samen ontdekken we wat zij bij zich dragen om dit te doen op een prettige en effectieve manier. Opdat zij ook in het vervolg van hun studie of werk succesvol kunnen zijn.

Wat vieren we dan?

Zij hebben er zelf een fantastisch jaar van gemaakt, door “JA” te zeggen tegen hun eigen doelen én tegen elkaar. Want zij zijn een heel hecht team geworden van eigenwijze individuen.  We vieren hierboven dus niet dat hun doelen zijn bereikt. Al onze leerlingen moeten nog staatsexamen doen. Zij weten pas half juli of zij ook daadwerkelijk zijn geslaagd voor hun diploma.

The most important things in life can’t be measured. We weten het. Toch vieren we in het algemeen niet het belangrijkste maar het meetbare: diploma’s, verjaardagen, zwemdiploma’s, etc. Bij al die gelegenheden valt er iets te meten. Want meten is weten: je hebt 65 % van de antwoorden goed beantwoord, je bent weer een jaar ouder, je hebt 100 meter gezwommen zonder kopje onder te gaan.

Vier alles!

Fijn. Ook echt leuk om te vieren. Blijf ook vooral veel en vaak meetbare zaken vieren. En vier nog meer. Vier wat je echt belangrijk vindt van jezelf of een ander. De liefde, de inspanning, de moed van een kind dat voor een ander opkomt. Wie jij zelf bent, hoe jij je verhoudt tot een ander en tot de wereld, zijn zaken die net zo vaak gevierd mogen worden als verjaardagen.

Vier dat je lief bent voor je moeder, je zusje, de buurman, een vreemdeling, een ex-partner of jezelf. Is niet altijd even makkelijk toch? Wees verheugd over het feit dat je nadenkt over je watergebruik en of je bewuste keuzes maakt in je aankopen. Iedereen is uniek, iedereen verdient dat juist dát op een moment in het leven wordt gevierd. Juist jij bent zo leuk, je bent precies goed zoals je bent. Je bent geslaagd!

 

Vieren van succes

 

Marijke Voerman

———————————————————————————————————————

Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier is veel aandacht voor sociale vorming en de ontwikkeling van individuele talenten. Ieder jaar worden individuen in korte tijd een hechte eenheid. Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diploma mavo, havo en vwo in 1 jaar.

Ben je benieuwd hoe dat gaat? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

Vriendschap – over sociale vorming, de belangrijkste pijler van het onderwijs.

Vorige week stonden mijn vriendinnen Esther en Eline met hun gezin op de camping in Bakkum. Wij mochten langskomen en deelden een heerlijke dag samen. We kennen elkaar al 30 jaar. De middelbare school bracht ons samen. We kwamen er op verschillende momenten vanaf, omdat we op verschillende momenten een jaartje bleven zitten. De pijlers van het onderwijs zijn kennisoverdracht, burgerschap en sociale vorming. Die laatste maakt het onderwijs een heerlijke plek om te zijn.

Onderwijs doe je samen. Kinderen gaan niet naar school omdat ze het superleuk vinden om nieuwe stof tot zich te nemen. Ze komen naar school omdat ze supergemotiveerd zijn om elkaar te ontmoeten. Ze leren van elkaar. Hoe je omgaat met elkaar, wat te dragen, wat te zien, waar je de morningafterpil kan kopen. Hoe je omgaat met je ouders.

Zonder vrienden geen prettig schoolleven. Zonder de hulp van Esther op kritische momenten had ik lastig kunnen blijven staan. Zij hielp me dan ‘met huiswerk’, vertelde ik thuis, terwijl ze me in feite veel verder hielp. Met zaken waarmee ik thuis niet aan hoefde te komen. Dat smeedt een band.

THUISZITTERS

Ondertussen zitten er heel veel kinderen niet op school. Omdat het vanwege allerlei problemen moeilijk is om te functioneren. Of omdat er geen passend onderwijs voor hen gevonden kan worden binnen de reguliere systemen. Er zijn voor jongeren t/m 18 wel orthopedagogische centra waar zorg-onderwijsarrangementen worden geboden met behandeling, begeleiding en onderwijs(activiteiten). Dit alles met het doel om, waar mogelijk, terug te gaan naar een passende school binnen regulier aanbod.

Dat klinkt natuurlijk prachtig, maar in veel gevallen is het wachten op toekenning van subsidies vanuit de gemeente, die deze niet altijd toekent, of te laat betaalt. Bij sommige centra leidt dit ertoe dat het bevlogen personeel niet of te laat wordt uitbetaald. En kinderen niet worden aangenomen. Hoe frustrerend is dat. Dat zorgt voor een enorm verloop onder het personeel. En dat is weer niet goed voor de kinderen.

RECHT OP VRIENDSCHAP

Deze kinderen hebben een gezonde sociale omgeving nodig, een plek om te zijn. Waar je mensen kunt ontmoeten die je soms zelfs de rest van je leven met je meeneemt. Die weten wie jij bent, wat jouw zorgen zijn en die genieten van jouw groei. Laten we voor deze kinderen opkomen, gaan voor een aanval op de uitval en pleiten voor inclusief onderwijs. Je mag kinderen niet thuis laten zitten. Je moet ze doelgericht naar resultaten brengen, in een omgeving die veilig is, waar je kunt leren van en met elkaar. Ieder kind heeft het recht op vriendschap, liever nog dan leerplicht. Van vriendschap leer je zoveel meer.

Zo leerde op school Esther dat ze goed voor anderen kan analyseren en een probleemoplossend vermogen heeft, wat resulteerde in een doctoraat en een belangrijke rol in de opzet van een opleiding toegepaste psychologie. Ik leerde compassie te hebben voor mensen en al hun gedoe, wat mij weer uitermate geschikt maakt voor het onderwijs. Eline leerde dat het altijd gezellig is met haar in de buurt. Zij kan zo 4 jongens en hun vader combineren met een baan in de advocatuur en een plek in een toffe rockband.

 

Marijke Voerman

———————————————————————————————————————

Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier is veel aandacht voor sociale vorming en de ontwikkeling van individuele talenten. Ieder jaar worden individuen in korte tijd een hechte eenheid. Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diploma mavo, havo en vwo in 1 jaar.

Ben je benieuwd hoe dat gaat? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

lesgeven begeleiden

THIJS STOPT MET LESGEVEN – Begeleiden kun je leren

Roos, onze aardrijkskunde docente is voor 3 maanden op reis gegaan. Zij heeft zelf voor vervanging gezorgd: Thijs. Thijs komt elke week 3 uur op woensdagen om onze leerlingen voor te bereiden op een eindexamen mavo, havo of vwo, 2 jaar in 1. Deze week komt hij voor de tweede keer. Ik zit beneden te werken in de kantine. Opeens komen 2 leerlingen naar beneden:

– Dat gaat niet goed hoor boven, Marijke.

– Wat dan jongens?

– Hij is gewoon aan het lesgeven!

– Nee toch, wat doet hij dan?

– Ik weet het niet precies, maar hij is het wel aan het doen.

Grappig, het is natuurlijk niet zo dat onze Cabrallers geen vakinhoud meer krijgen overgedragen door mensen die hier meer van weten ( docenten, meestal 1e graads bevoegd). Sterker nog, we bieden alle kennis gedifferentieerd en versneld aan. Dus wat is hier dan aan de hand?

Lesgeven of lesgeven?

Als Thijs na de les beneden komt, vraag ik hem om met mij naar deze dag te kijken. Hoe vond hij dat het was gegaan? Thijs was ontevreden, over de inspanningen van de kids, over hoe de les verliep. Over de moeite die hij had om de leerlingen bij de stof te betrekken. Hij vond het niet zo leuk op Cabral. Ik vertelde wat ik dacht dat er gebeurde:

Thijs vindt deze nieuwe omgeving lastig ( geen rijtjes met tafels, maar een grote tafel waar omheen we met een man of 8 samen leren, van en met elkaar). Hij vindt de intensiteit heftig. Wij leren in blokken van 3 uur in plaats van in 1. En omdat hij nog niet heel lang lesgeeft, hij is 30, grijpt hij terug op de voor hem bekende weg: Ik praat, jullie luisteren. Hij stapt in de voor hem bekende rol van docent.

Begeleiden kun je leren

Ik vraag hem of hij weet wat voor docent hij zou willen zijn, wie hij wil zijn voor de klas, wat hij wil laten zien en hoe hij het best functioneert in een leerproces. Hij weet het nog niet. Deze vragen zijn hem op de lerarenopleiding niet gesteld. Dit is op andere scholen niet met hem besproken. “Waarom probeer je niet gewoon Thijs te zijn, die de mensen hier komt verder helpen met aardrijkskunde, omdat je dat een leuk vak vindt?”

En Thijs ging het proberen. Hij ging inchecken aan het begin van de les, hij ging Thijsgrapjes maken en hij kwam in contact. Toen Roos terugkwam van haar reis, wilden de leerlingen Thijs niet meer kwijt. Hij was namelijk Thijs geworden, niet een invalkracht die kwam vertellen wat zij moesten weten. Hij was een begeleider geworden in het leren, die benieuwd was naar waar zij stonden, wat zij nodig hadden en durfde te kijken of hij hen daarin zo goed mogelijk kon ondersteunen. Hij mocht ook leren.

Zo is het dus op Cabral, we leren samen. Leren is geen eenrichtingsverkeer, maar een ontdekkingsreis. Waar wil je heen? Wat heb je nodig? Laten we het samen ontdekken.

MEESTERWERK – over het Cabral Instituut

Gisteren ontmoeten wij op het Cabral Instituut Jan Jaap Hubeek. Een man met een hart voor onderwijs. Voor kinderen. Jan Jaap brengt de veranderende onderwijswereld in kaart met zijn podcastserie Meesterwerk. Gisteren kwam hij met zijn microfoon en zijn mooie stem aan op Cabral. En maakte er een Podcast over. Hij zette het geluid aan en Marijke en er volgde een prachtig gesprek. Je kunt het hier afluisteren: Op Spotify (https://lnkd.in/e5c775c) of iTunes (https://lnkd.in/etxZdaZ)

blij

Cabral is jarig – onderwijs gevierd!

Jarig, Cabral is jarig op 12 april! En vierde feest. En hoe leuk was dit feest! Een bijeenkomst voor en van iedereen die Cabral een warm hart toedraagt, leerlingen, ouders, medewerkers, vrienden, partners. We vierden samen deze parel van eigenwijs onderwijs. Die eigenlijk niets nieuws te bieden heeft, dan een overdaad aandacht voor persoonlijke doelen en talenten van jongeren.

Gert viert de revolutie

En toch, voor Gert, die bij ons dit jaar een paar vakken doet ter voorbereiding op een bètastudie te Delft, voelt het als een revolutie. In zijn speech verwijst hij naar de Franse Revolutie van 1789. Hij bevindt zich “in de broedplaats van revolutie, die loeit om vrijheid, gelijkheid en broederschap”. Hij houdt zichzelf voor dat hij niet strijdt voor het behalen van zijn diploma, maar dat zijn inzet ten goede komt aan de strijd voor een vorm van onderwijs waarin een ieder wordt gezien en wordt begeleid in een cultuur waarin die drie waarden gelden. De zaal viel stil om zoveel eloquentie.

Isabel viert denken in mogelijkheden

Isabel speecht ook en laat haar hart zien. Is trots op Cabral, dat ze ziet als symbool voor het feit dat je als individu verschil kunt maken, zaken in gang kunt zetten, waarvan anderen denken dat het niet kan. Isabel stelt zich kwetsbaar op en dat maakt dat sommigen hun tranen niet kunnen bedwingen. Cabral is voor haar de eyeopener dat je kunt denken in mogelijkheden en dat je die ook in gang kunt zetten.

Isabel voelt zich onderdeel van een hechte groep die bestaat uit sterke individuen. Hier mag je zijn wie je bent. Hier is het belangrijk hoe je je voelt, wat jouw talenten zijn en waar(toe) je die in wilt zetten. Isabel weet zich die avond omringd door allemaal oud-leerlingen. Die zijn gekomen omdat zij deel zijn van een gemeenschap, het Cabralnetwerk. Ze zijn liefdevol naar zichzelf en naar elkaar, nieuwsgierig en eigenwijs, creatief denkend in mogelijkheden.

Marijke viert hulp vragen

Ik was van tevoren een beetje gespannen, voor mijn eigen speech. Maar dat valt weg als ik op het podium klim. Want vanaf daar bezie ik de mensen in de zaal opeens met een andere blik. Ik zie een team staan. Een team van mensen die samen met mij dat netwerk bouwen.
Soms vergeet je wel eens dat je een heel team om je heen hebt. Je ziet jezelf alleen in een kamer, ploeterend op iets dat je zwaar valt. Dan kijk je dus met een te nauwe blik naar jezelf.

Dat doe ik ook nog steeds wel eens. “Uitzoomen, Marijke”, vertel ik mezelf dan. “Je kunt om hulp vragen. Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.” Dit is niet wat ik van nature gewoon ben om te doen. Maar ik moedig mezelf aan, laat mijn Cabraljongeren zien dat ik het ook aan het leren ben, opdat zij deze les niet pas leren wanneer zij halverwege de dertig zijn.

Misschien is dat het meest vernieuwende van Cabral, dat wij in een open omgeving leren van en met elkaar. De docenten leren net zo goed over zichzelf en de wereld als de jongeren. Die jongeren zien de volwassenen nog worstelen met thema’s die niet voorbijgaan: onzekerheid, nog niet perfect zijn, uitstelgedrag, etc. Wij doen hen voor wat falen is en vieren dat we een nieuwe poging krijgen, dat we leren van de fouten, om weer nieuwe te gaan maken. En dat weer te vieren. Op naar de volgende verjaardag!

kleine klassen grote klasse

Kleine klassen, grote klasse – over de kracht van aandacht

Deze Cabrallers zijn bijna klaar voor het examen en weten welke talenten zij bij zich dragen om toekomstige informatie en vaardigheden te lijf te gaan. Wij hebben ze een jaar mogen begeleiden in die zoektocht naar hun talenten en bij het slagen voor diploma in 1 jaar. Met heel veel plezier!

Grote klasse

Er zijn dagen dat size matters, dat grootte er toe doet. Bij ons zijn dat de schooldagen. Op die dagen van 9.00 tot 17.00 genieten wij er enorm van dat onze hele school bestaat uit 13 jongeren. Wij vinden het heerlijk dat wij alle ruimte en tijd voor ze hebben om met hen in contact te komen. Hen bij te staan in de ontwikkeling van hun kennis én karakter.

Kleine klassen

Ik schaam me er soms voor, voor deze overdaad aan aandacht die we te geven hebben op het Cabral Instituut. In het regulier onderwijs heeft een docent maar ongeveer 2minuten per leerling per week beschikbaar. Als je daar als docent dan aan een kind vraagt: “Hoe gaat het met je?”, wat verwacht je dan als antwoord? Dat kind weet ook dat je geen uitgebreid antwoord aan kunt, want er zijn nog 240 anderen die iets van jouw aandacht nodig hebben.

Zielig eigenlijk hè, als je er zo over nadenkt? Daar krijg je vaak pas aandacht als je slechte cijfers haalt of een grote mond opzet. Als je doet wat je moet doen, als je oplet en je best doet, dan word je niet beloond, niet gestimuleerd, niet ondersteund om van goed naar fantastisch te gaan. Dan functioneer je gewoon prima in het systeem. Rol je in het gootje. Je kunt ongezien en ongevierd het vervolgonderwijs in. Je bent niet in contact gekomen met jezelf, je talenten, je verlangens. Zo weet je ook niet precies waar je voor kiest in studiekeuze.

Grootte

Wat kan er gebeuren als je wel vol in contact komt? Dan krijgt iemand de tijd om zich te uiten, om te vertellen waar hij blij, boos, bang van wordt. Wat hem harder doet verlangen, lopen, wat hem afremt. Dan krijg je inzicht in het unieke talent en kun je doelen stellen om deze zo goed mogelijk in te zetten. Dan gaat iemand echt nadenken en groeien. Wanneer iemand groeit, groter wordt, tegen grenzen aanloopt, gaat dat vaak gepaard met groeipijn. Zonder wrijving geen glans, toch? Dan moet je er als begeleider zijn.

Bij alle Cabrallers zijn die momenten er geweest. Momenten waarop je soms tegenover elkaar staat, omdat de groei soms oncomfortabel is. Omdat iemand iets moet doen waarin hij geen zin heeft, leren bijvoorbeeld 🙂 of moet doorgaan wanneer het moeilijk is. Er kon sprake zijn van verdriet, onmacht of hartzeer buiten de muren van Cabral, waar mee gedeald moest worden.

Kracht

Hoe dan ook, iedereen is ergens doorheen gegaan dit jaar. Wij ook, docenten en begeleiders. Samen hebben we ons ontwikkeld en leren we nog elke dag van elkaar. Over 6 lesweken is het voorbij. Dan slaan we allemaal weer een nieuwe weg in, vol nieuwe mensen en avonturen. Hopelijk onthouden we dan dat we ooit samen waren, en dat wij voor altijd een onderdeel van elkaar zijn.

Wat nemen we mee: Grote klasse. Wij zijn allemaal afzonderlijk fantastisch, precies goed zoals wij zijn in ons eigen talent. Allemaal uniek. We kennen onze eigen USP’s. Wat de toekomst ook moge brengen, wij weten welke talenten wij bij ons dragen om nieuwe uitdagingen en nieuwe kennis aan te kunnen. En we weten wie we om hulp kunnen vragen wanneer we dat niet alleen kunnen. Cabral for live!

 

dagboek

Lief dagboek – over succesvol communiceren met pubers

“Lief dagboek, vandaag heb ik op school geleerd over de sinusregel. De stelling van Pythagoras kende ik natuurlijk allang, maar de Sinus, de Cosinus en de Tanges kende ik nog niet. Verder heb ik gehoord dat Willem van Oranje is vermoord in Delft in 1584. Nou dat had ik niet verwacht hoor, in Delft!”

Hierboven lees je fictie, natuurlijk. Welk gezond mens schrijft over zijn schoolontwikkeling? Niemand toch? In je dagboek schrijf je namelijk over de zaken die ertoe doen: de zaken van het hart. Over vreugde, angst, woede, afkeer en verdriet. Dan vaak in combinatie met verliefdheden, vriendschappen en ruzies met familieleden. Dingen die je nooit met anderen zou delen, onzekerheden en twijfels. 

Dagboek en school

Je deelt in je dagboek dus hoe het met je gaat, hoe je vakantie is geweest of hoe zomerkamp was en of je daar met iemand hebt gezoend. Over hoe je je verhoudt tot jezelf, de ander en de wereld. 

Mijn pijn als opleider is dat al die zaken, waarvan iedereen toch weet hoe belangrijk ze zijn, vrijwel afwezig zijn in het onderwijs. “Hoe voel je je vandaag?” zou een normale vraag moeten zijn, maar deze vraag wordt in het middelbaar onderwijs nauwelijks gesteld. Kinderen zitten daar middenin een enorme transitie als puber, met nieuwe emoties, gevoelens, eerste okselhaar en zweetgeuren. En vaak zijn zij onmachtig in het uiten daarvan. 

Welke vragen hoor je wel op school, als je 15 bent? Terwijl je hart volstroomt van onmacht, lust, verlangens, onzekerheden en zorgen om thuis? Vragen als: Heb jij je huiswerk gedaan? Waar waren we gebleven? Snapt iedereen het? Ja? Dan gaan we verder! Kun je de afgeleide berekenen? Hoe schrijf je het voltooid deelwoord van verhuizen? etc…. etc…

Oude communicatie

De docenten kunnen er niets aan doen. Zij zitten vast in een systeem dat van hen vraagt de productie van kennis door te draaien. Hoe graag ze het ook anders zouden willen. Maar hoe, dat is hen vaak ook niet voor gedaan. Zij hebben noch op school, noch thuis geleerd hoe je jezelf en anderen kunt helpen met gedraging, gevoelens en gedachten. Vaak beten zij eerder hun tong af dan dat zij deelden hoe zij zich voelden en wat hen thans zo bezighoudt.

Het effect hiervan is dat de school, waar de kinderen het grootste deel van de dag doorbrengen en de plek is waar de volwassen gedrag voorleven, met alles uiten wat zij belangrijk vinden: kennisoverdracht en studievoortgang. Wat doet dat met het beeld van een kind over wat belangrijk is? Welke vragen stellen ouders thuis om in contact te komen met hun kind? “Hoe was het op school?” en “Wat heb je geleerd vandaag?” Vragen die opnieuw suggereren dat alleen kennis belangrijk is.

Nieuwe vragen

Heb je nog gelachen vandaag? Was er nog iets wat je verraste, waar je over na kon denken? Naast wie zat je? Waar dacht je aan toen je ging dagdromen? Was er nog iemand verdrietig? Ziek? Heb je je nog geërgerd? Hoe is het met je hart? Heb je een complimentje gegeven? Ontvangen? Voel je je veranderd ten opzichte van vorige week? Heb je zin om samen met mij iets leuks te gaan doen? Zag je vanmorgen ergens tegenop? En viel het mee of tegen? Heb je nog iets heftig gehoord van iemand?

Als jou niet is geleerd hoe je je kwetsbaar opstelt en hoe je om hulp vraagt, wat geef jij dan door? Dan richt je je op wat je meetbaar acht: kennis en kunde.

Zou het niet geweldig zijn als een leerling kon schrijven: “Lief dagboek, na Wiskunde, vroeg Schouten waar ik met mijn gedachten was geweest in les, omdat ze had gezien dat ik niet meedeed. En toen vertelde ik over thuis. Na het laatste lesuur hebben we een uur doorgepraat en heeft ze me verteld over haar eigen schooltijd. Ik voelde me echt opgelucht dat ik mijn verhaal kwijt kon.”

Marijke Voerman

——————————————————————————————————————————————————-

Marijke Voerman is nu 19 jaar actief in onderwijs, als docent Nederlands en rector. In 2016 richtte zij het Cabral Instituut op. Samen met een team van supergemotiveerd docenten, begeleidt zij leerlingen in 1 jaar naar een diploma mavo, havo en vwo.

Een jaar lang leren jongeren in kleine klassen, succesvol communiceren, reflecteren, vragen stellen, kritisch denken. Zij volgen trainingen in geluk en persoonlijk leiderschap, krijgen inzage in talenten en de ruimte om daarover te communiceren. En halen in dat jaar een diploma, dat ook. Door effectieve lessen van betrokken docenten in blokken van 3 uur. 

Benieuwd of het Cabral iets voor jou is? Loop vrijblijvend een dagdeel mee op de Jacob van Lennepkade 334 E! Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

privéonderwijs

Privéonderwijs ook publiek mogelijk! – over herverdeling middelen.

Afgelopen vrijdag 5 oktober was de stijging van het aantal leerlingen in het privéonderwijs een item van 20 seconden in het NOS Jeugdjournaal. “Het privéonderwijs neemt toe”. Wat het item nieuwswaardig maakt, bleef achterwege. Is het een probleem dan? Waarom neemt het toe? Hoe groot zijn de aantallen eigenlijk? Er zijn 2,5 miljoen leerplichtige leerlingen in Nederland. Ongeveer 4000 leerlingen per jaar gaan naar het privéonderwijs, minder dan 0,2 procent. Net iets meer dan 1 op de 1000 leerlingen. De stijging in het privéonderwijs heeft dus een minuscule stijging doorgemaakt, van hooguit een paar honderd leerlingen.

Is privéonderwijs een probleem of een symptoom?

Waarom is de boodschap: “Sommige politici maken zich zorgen over deze stijging? Iedereen moet recht hebben op kleine klassen”. Het is inderdaad niet eerlijk dat goed onderwijs, kleine klassen en aandacht alleen zijn weggelegd voor de happy few. Waarom is de boodschap niet: “Sommige politici maken zich zorgen over de huidige staat van onderwijs.”? En waarom maakt niet elke politicus zich druk over de druk op de docent, de druk op leerling om maar door te stromen, niet af te wijken? Waarom kun je alleen aandacht krijgen wanneer je schreeuwt om die aandacht of iets heftig ervaart?

Waarom ligt de nadruk niet bij de circa 10.000 kinderen die niet naar het regulier onderwijs gaan/ kunnen, omdat daar geen ruimte voor ze is? Geen hulp voor hun zorg, geen antwoord op hun hulpvraag. Die niet de financiële ruimte hebben voor privaat onderwijs?

Follow the money!

Hoe kan het dat er per leerling in het voortgezet onderwijs gemiddeld 8.500 euro beschikbaar is en dat maar de helft van het geld bij die kinderen terechtkomt? Voor een klas met 30 leerlingen is dus 255000 euro beschikbaar. Dat betekent dat het mogelijk is om onderwijs aan te bieden aan 15 kinderen op 1 docent. Sterker nog, dit gebeurt al op een aantal plekken. De school voor persoonlijk onderwijs doet het op de ouderwetse manier, met klassikaal frontaal onderwijs én overheidsfinanciering met klassen van 16 leerlingen.

Waarom wordt er niet ingezet op het aanpakken van de bestaande structuren, van schaalvergroting, grote schoolbesturen en ingewikkelde overhead? Follow the money! Waar komt het geld terecht als het niet bij het directe contact met een docent terecht komt?

Het Cabral Instituut wil onderwijs vormgeven aan tafel, in geclusterde vakken, met de docent als coach in blokken van 3 uur. In 2016 werd het Cabral particulier opgericht met de ambitie om regulier te worden. Maar dat mag zo maar niet… De oprichtster, Marijke Voerman, wilde in 2015 een aanval op de schooluitval doen. Als rector van een particuliere school vroeg zij zich af waarom die aandacht niet voor ieder kind geregeld kon worden. Ze zocht het samenwerkingsverband van de gemeente Amsterdam op met haar idee om de schooluitvallers op een intensieve manier op te vangen en opnieuw aan het leren, ontwikkelen, doelen stellen en slagen te zetten, voor 8500 euro per jaar. Die vond het een prachtig plan, maar wees het af, met als argumentatie: “Dan wil iedereen wel passend onderwijs.”

Ja, iedereen wil passend onderwijs. Initiatieven die dit willen bereiken moeten worden aangemoedigd, gestimuleerd en gevierd worden. Alles wat aandacht krijgt groeit..

Eat, love & pray – en nog 7 tips voor je examen

We zijn er bijna. Door het hele land zitten vanaf begin mei examenkandidaten van middelbare scholen in gymzalen in rijen achter elkaar opgesteld. Tien tips om de laatste dagen goed te besteden en optimaal voorbereid aan de examens te beginnen. 

Eat, love & pray

  1. Eet goed. Tijdens het leren en het maken van examens heb je energie nodig. Bananen, noten en broodjes horen als standaard uitrusting in je tas, naast je woordenboek Nederlands. Dat mag ook altijd.
  2. Doe het met liefde. Geniet ervan. Negatieve gedachten halen je examencijfer met een heel punt omlaag. Denk positief. Natuurlijk ga jij dit examen halen! Je bent niet voor niets in dit examenjaar beland.
  3. Concentreer je. Zet jezelf aan. Er zit echt een knopje ‘examenstand’ op jou. Vind dit knopje! Je kunt je heus goed afsluiten in de voorbereiding. Je kunt overal leren. Ontspan je, adem in en uit.

Spiek, speel, oefen & beweeg

  1. Schrijf een spiekbrief. Wie schrijft die blijft. Houd een pen, blauw of zwart, in je hand tijdens het leren en noteer wat je nog lastig vindt. Alles wat je noteert onthoud je beter. Zo heb je spiekbrief op je examen niet nodig.
  2. Speel. Maak van het leren een leuke activiteit door deze te delen met anderen. Vlog over wat je opvalt bij geschiedenis. “Is die gast echt vermoord in 1584?!! Waar dan?” Overhoor elkaar terwijl je een bal overgooit. Verzin iets!
  3. Oefen. Zo creatief zijn examenmakers nou ook weer niet; veel vragen uit oude examens komen gewoon weer terug. De manier van vragen stellen verandert vrijwel nooit. Je hoeft je dus niet te laten verrassen. Maak er 4 of 5. Jou krijgen ze niet.
  4. Beweeg. Wissel stilzittend leren af met een potje voetbal. Een ommetje met de hond mag ook. Voor wie geen angst voor afwijzing kent: huppelen werkt geweldig. Ga uit je hoofd naar je lijf. En weer terug natuurlijk. Hup, leren met je bast!

Ontdek, herhaal & controleer

  1. Ontdek. Bekijk eerst even het hele examen voordat je begint. Hoe veel vragen/ bronnen/ teksten zijn er? Ga dan aan de slag. Onderstreep of markeer de signaalwoorden en de kernzinnen. Zij helpen jou naar alle antwoorden.
  2. Herhaal. Herhaal de vraag uit de opdracht in je antwoord. Zo laat je zien dat jij snapt wat ze precies willen weten. Geef bij een vraag naar een verandering, ontwikkeling of en een verschil altijd minstens twee antwoorden. Ben je lekker volledig.
  3. Controleer. Je hebt vast tijd over na het maken van jouw examen. Alleen bij biologie is altijd tijd tekort. Vraag jezelf af of je de vraag goed hebt gelezen. Het antwoord op een open vraag is namelijk nooit ‘C’.

Zet ‘em op jongens. Eat, love and pray. Span je in. Ontdek. Houd moed. We zijn er bijna!

Marijke Voerman

 


Marijke is directeur van de leukste particuliere school van Nederland, het Cabral Instituut. Hier haal je in 1 jaar een diploma mavo, havo of vwo. Een jaar lang trainen we jou om examenproof te doen. We moedigen je aan en helpen je waar je dat nodig hebt. Daarnaast bieden we je inzicht in jouw talenten en leren we je de juiste mindset en studievaardigheden, zodat je ook toekomstproof bent. Wil je weten wat Cabral voor jou kan doen? Stuur een mail aan info@cabralinstituut.nl, of bel Marijke voor een afspraak 0629056701. Ze denkt graag vrijblijvend met je mee. 

 

Cabral Instituut

Onkunde is geen verzet – leren is niet makkelijk…

Leren is niet makkelijk en soms is de stof ronduit stom. Hoe krijg je het dan toch voor elkaar? We zijn op Cabral in deze periode bij Nederlands bezig met poëzie-analyse. Ik vind het heerlijk, poëzie! Mijn uitdaging is natuurlijk om dit zó enthousiast te brengen, dat mijn leerlingen betrokken raken bij de stof, zich dit eigen maken op hun manier en dat zij laten zien wat zij ermee willen of kunnen.

Ons doel voor deze les is: ontdekken hoe een sonnet eruit ziet, wat de regels van het sonnet zijn, door er zelf een te schrijven. Laat maar zien dat jij deze kunst beheerst. Amber mailt mij haar eerste sonnet:

 

Sonnet

Je zegt dat ik mooi kan rijmen

terwijl ik niet kan dichten

dit kun je  me niet niet verplichten

hou nou op met slijmen

 

Een zelf gemaakt Sonnet

schud ik niet uit mijn mouw

nee ook niet voor jou

onkunde is geen verzet

 

Ik weet je wil me stimuleren

En me leren filosoferen

Ontdekken dat ik het allemaal in me heb

 

dus luister Marijke

en hou op met zeike

Doe mij maar een goede rap

 

Prachtig! Daar gaat Amber! Ze is begonnen. Ze heeft het dan toch in zich. Met de allermooiste zin in jaaaaren: ONKUNDE IS GEEN VERZET.

Verzet of onkunde?

Dit is wat kinderen zo vaak voelen in onderwijs: dat ze niet kunnen leveren wat er van ze gevraagd wordt en er dan maar niet eens aan beginnen. Ze hebben geen idee wat ze moeten kennen en kunnen, waar ze dan in godsnaam zelf staan en waar ze moeten beginnen. En dus beginnen ze vaak dan maar niet.

En dan zijn ze ongemotiveerd en/ of lui. Vinden anderen. Zelf gaan ze dat ook geloven. Maar ik bestrijd het. Iedereen, hoezeer je ook moge puberen, iedereen wil vooruit. Niemand wil achter blijven. Iedereen wil leren. Maar soms kun je de knop niet vinden, of kom je niet over je hobbel heen. Heb je geen zin, of andere prioriteiten.

Dan is het toch heerlijk als iemand jou de moeite waard vindt om je over die hobbel heen te trekken, om je aan te moedigen, met je mee te leven. Door een grapje te maken, een ervaring te delen of er een wedstrijdje van maakt. Iemand die jou aanspreekt op jouw talent, die woorden en aandacht heeft voor deze strijd. Want wiskunde, of een sonnet, wordt niet leuker.  Maar soms hoort het bij je doel. En dan is het wat het is en gaan we er gewoon voor.

En zie maar wat Amber doet, ze leert wat een sonnet is, 14 regels, een octaaf, een sextet, omarmend rijm, etc. Ze doet het op haar manier, blijft in contact met me. Laat mij ook zien wat ze wél wil: een rap. En durft het mij te sturen. Ik kan wel springen van geluk als ik dit lees, want alles wat ik wil is hier gebeurd:

Betrokkenheid? Vink      Ontwikkeling?  Vink       Passie?  Vink!

 

Marijke Voerman, docent Nederlands & directeur Cabral Instituut

—————————————————————————————————————————————————-