gemeenschap

Hoe word je gelukkig? – over gemeenschapszin

Hoe word je gelukkig? Word je gelukkig van winnen, vrijheid en succes? Je zou denken van wel. Want als je wint, heb je vrienden en veel volgers op LinkedIn en  instagram. Ouders vertellen hun kinderen vaak dat ze alleen moeten doen waar ze ze gelukkig van worden. Maar wat is dat dan? En hoe bereik je dat?

De nadruk op school die ligt op presteren en toetsen gaan uit van een verlangen om het beter te doen dan de ander. Je moet ervoor zorgen dat je bovenaan komt te staan, op de beste universiteit, de coolste jaarclub, de best betaalde baan.

Die nadruk zorgt ervoor dat jaarlijks 20% van de bevolking kampt met burnout klachten. Want ze moeten het beter beter sneller sneller doen dan anderen. Met welke opbrengst eigenlijk? Wat hebben ze aan het eind van de dag opgebracht? Hoe lang kun je dat volhouden? Tot aan je pensioen, wanneer je eindelijk kunt gaan doen wat je leuk vindt? Of kijk je dan nog steeds opzij? Naar je buurman, hoe goed hij het doet op de golfbaan?

Geluk volgens Richard Layard

Geluksprofessor Richard Layard, meent dat de vrijheid in onze samenleving, ons liberalisme, is doorgeslagen in focus op eigen prestaties. Dat leidt tot een gebrek aan ‘broederschap’en gemeenschapszin. In zijn recent verschenen boek, Can We Be Happier? , biedt geluksprofessor Richard Layard leefregels voor een gelukkiger leven op basis van wetenschappelijk onderzoek.

  1. Vergelijk jezelf niet met anderen.

Layard geeft aan dat er correlatie is tussen de opkomst van social media, rond 2010, en een sterk groeiende aantal depressies en problemen onder jongeren. Die correlatie lijkt aannemelijk. Maar als je niet naar de ander kijkt, waar kijk je dan naar bij jezelf? Wat belangrijk is om te ontdekken is wie jij dan bent. Wat zijn jouw waarden, je talenten? Waartoe wil jij die inzetten? Wat wil jij betekenen? Als je weet wie jij bent, heb je geen concurrent 🙂

  1. Je kunt je gevoel veranderen door je gedachten te veranderen.

Je kunt ingrijpen op je eigen emoties. Just because you think so, doesn’t mean it is true. Cognitieve gedragstherapien hebben een succespercentage van meer dan 50 %. Als je weet dat je irrationele gedachten hebt, die niet waar zijn, dan kun je daarmee aan de slag. Prettig om te weten is dat iedereen die gedachten heeft. Omdat wij mens zijn, vrezen we afwijzing, zijn we bang niet goed genoeg te zijn of er niet toe te doen. Daar kun je beter mee leren dealen. RET of NLPkan je daarin ondersteunen.

  1. Maak deel uit van iets groters dan jezelf.

Uit ieder onderzoek blijkt: Als je je beter wil voelen, dan moet je iemand anders helpen. Bak een taart voor een ander, doe vrijwilligerswerk, help je buurkinderen bij het maken van huiswerk. Ga plastic opruimen. Bezoek een oudere. Verzin iets. Mensen die een reden hebben om op te staan, leven langer.

Leefregels in onderwijs

Deze leefregels kunnen wij jongeren op school bijbrengen. Sterker nog, deze wijsheden horen thuis in onderwijs. De pijlers van onderwijs zijn socialisatie, persoonsontwikkeling en overdracht van kennis en vaardigheden. Op de laatste ligt op veel scholen de nadruk. De andere twee pijlers worden echter vaak vergeten in ontwikkellijnen.

Je kunt leerlingen opleiden in zelfcontrole over het brein, inzicht bieden in persoonlijk talenten die ze kunnen gebruiken in een team. En hoe ze dat kunnen inzetten om van nut te zijn in de maatschappij. Dit doe je niet door een vak “levenskunde”of “geluk”aan te bieden in een bestaande school. De hele school moet erop ingericht zijn om een omgeving te zijn waarin kinderen zichzelf durven te zijn, hun emoties durven te delen en aangestuurd worden vanuit hun eigen talent, waar hun interesses worden gevierd. Scholen als Agora zijn hierin al verder, omdat de leerlingen zich daarin kunnen ontwikkelen langs hun eigen leerlijn aan persoonlijke leerdoelen.

Maar dat is lastig wanneer je op een traditionele middelbare school werkt en je 240 leerlingen per week ziet. Dan heb je als docent Nederlands bijvoorbeeld 2 minuten er leerling per week. Naast de stof over stijlfiguren kun je geen tijd vrijmaken voor compassie, het bijsturen van negatieve gedachten. En worden toetsen en cijfers vanzelf belangrijker.

Als wij als samenleving de kant op willen die ruimte biedt aan compassie in plaats van competitie, dan hebben we over 20 jaar een hele nieuwe generatie klaargestoomd. Ik kan niet wachten!

 

Marijke Voerman

———————————————————————————————————–

Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier besteden wij veel aandacht aan de persoonsvorming en de mindset van de leerlingen. Én werken we aan resultaat. Ieder jaar maken we van individuen in korte tijd een hechte eenheid. Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diplomamavo, havo en vwo in 1 jaar. 

Ben je benieuwd hoe wij dat doen? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

 

Christiaan Caanen

Christiaan Caanen insprireert Cabral – over hoe je kiest en leeft

Hoe leef je eigenlijk? En hoe kies je en waarvoor? Met die vragen in ons achterhoofd ontmoeten onze leerlingen Christiaan. Christiaan Caanen is 61, vader van vier kinderen en geeft parttime les op een private business school over marketing. In 2019 heeft hij te horen gekregen dat hij over een maand of 7 zal overlijden. Hoe ga je hiermee om? Hij leert het zijn omgeving, zijn vrienden, zijn kinderen én hij leert het onze Cabrallers.

Leef

Christiaan heeft kanker, maar voelt zich niet ziek en ziet er zeker niet ziek uit. Hij heeft besloten om geen chemo’s te ondergaan, maar te kiezen voor kwaliteit van leven. En hoe! Christiaan heeft ‘kwaliteit van leven” een nieuwe glans gegeven. Alle maskers zijn af, geen schaamte meer. Hij deelt wat hij wil delen, leeft vol overgave, danst op zijn vulkaan. 

Ferrarirood gekleed, strak afgetraind deelt hij zijn verhaal bij ons in Amsterdam. Over hoe de dood hem leven heeft gegeven. Hem scherper heeft neergezet, hem licht heeft laten geven. Sinds hij het besluit had genomen om te kiezen voor zichzelf: voor korter, maar voller, viel voor hem alle last van zijn schouders. Stoomde alles, kwamen nieuwe avonturen, nieuwe bijzondere ontmoetingen op zijn pad. Hij lijkt rond en af. 

Kies

En wat nemen onze eindexamenkandidaten mee? Doe wat je wil, waar je talent voor hebt, waar je van betekenis bent, met mensen die jou goed gezind zijn. Stop geen energie in het pleasen van mensen die jou negatief beïnvloeden. Vaak geef je meer aandacht aan personen die wat minder goed voor je zijn dan aan mensen die je hartelijk behandelen. 

“Je hebt geen invloed op wat je overkomt. Je hebt invloed op hoe je hiermee omgaat”. 

Dank je wel, Christiaan. Je bent een bijzonder, lichtend voorbeeld als het gaat om het leven van je leven

 

Marijke Voerman

Oprichter Cabral Instituut

 

Cabral klas

Interesse van jongeren daalt niet.

Er is steeds minder interesse in schoolvakken, volgens onderzoek van Qompas. Dit studieplatform onderzocht hiertoe 170.000 scholieren in havo en vwo onderwijs. Het cijfergemiddelde daalt. En dat is bijzonder, want jongeren zijn niet steeds minder geïnteresseerd. Jongen zijn zeer geboeid door de wereld om hen heen, in de verhalen, de story’s, het milieu, het dierenwelzijn. Hoe kan het dan dat hun interesse op schoolgebied achter blijft? Misschien voelen zij niet meer hoe het vak iets daadwerkelijk bijdraagt aan hu ontwikkeling, hun persoonlijke groei. Zien ze het nut niet meer in van Frans of Duits in hun leven, wanneer ze op vakantie in die buitenlanden zich ook kunnen redden met Engels.

Interesse of aandacht te kort

Leerlingen zullen steeds minder als makke schapen volgen wat docenten aanbieden, als er zoveel meer om hen heen wordt aangeboden. Op momenten dat zij er zelf om kunnen vragen, wanneer zij er zelf voor open staan. Dat heeft internet bereikt. Kinderen kunnen hierdoor eigenwijzer worden. Zelf groeien. Als je 1 uur per week handvaardigheid krijgt met 30 anderen, hoe kun je je dan in zo’n vak ontwikkelen? Hoe kan de docent je laten groeien? Want deze docent heeft vaak 18 verschillende klassen en daarmee geen volledige aanstelling! En deze ziet per week meer dan 500 (!!!) kinderen langskomen.

Vinken of vonken

Vind je het gek dat dat kind zijn interesse voor die vakken verliest? Hoe kan dit kind in zijn talent worden gezien of vooruitgeholpen? Een uur waarin je zou kunnen leren wat je zelf kunt creëren, wordt vaak tot vinkje. Hebben we ook aan voldaan. Vink. Dat voelen kinderen natuurlijk ook. Op een school waarin werken vanuit hart, handen én hoofd centraal staat, zijn kinderen waarschijnlijk meer geïnteresseerd voor de kunstvakken. Kinderen voelen van nature zeer de intenties van een schoolbestuur aan.  Zijn we bezig met het afvinken van de criteria voor de inspectie of vinden we dit écht belangrijk?
Alle kinderen zijn geïnteresseerd, gemotiveerd maar raken steeds minder geïnspireerd als zij het nut en de noodzaak van een onderwerp niet aan zichzelf weten te verbinden. Aan de scholen de taak die verbinding te vinden, de vonk bij de kinderen te vinden.
Marijke Voerman
—————————————————————————————————————————————————
Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier is veel aandacht voor sociale vorming en de ontwikkeling van individuele talenten. Ieder jaar krijgt een nieuwe groep jongeren de vraag: wat heb jij nodig om succesvol te zijn?  Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diploma mavo, havo en vwo in 1 jaar.

Ben je benieuwd hoe dat gaat? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

presenteren op Cabral

Presenteren – over hoe goed het voelt

Daar staat Joep. Hij staat hier zijn ontwikkeling op Cabral tot nu toe te presenteren aan docenten, ouders en medeleerlingen. Joep doet dit jaar vwo in 1 jaar op het Cabral Instituut. Omdat hij een nieuw avontuur wilde aangaan. Hij had geen zin meer in het reguliere onderwijs. Wilde niet nog 2 jaar hetzelfde doen als in de 5 jaar ervoor. Hij wilde zich goed voelen.

Joep koos uit al het particuliere aanbod voor Cabral. Omdat het goed voelde. Joep had niet verwacht dat hij zo blij naar school zou gaan en dat hij zo hard zou werken. Zonder klagen pakt hij 2 uur reistijd per dag. Elke dag geeft hij alles en ondertussen maken hij en zijn Cabralgenoten heel veel plezier. Een gouden combinatie. Iedereen is gedreven, gemotiveerd en gericht op het doel. En daar mag bij worden gelachen.

Plezier én prestatie

Wat mij het meest verrast is de verbazing van Cabrallers en hun ouders die ieder jaar opnieuw verrast zijn door die combinatie: Plezier én prestatie. Van persoonsontwikkeling en leerdruk. Ik heb in het eerste jaar van Cabral een ouder van een leerling gehad die het wantrouwde. Hij belde me in november op met de vraag of die kinderen daar op Cabral wel wat leren, want zijn zoon kwam elke dag blij thuis. Kon niet goed zijn natuurlijk. Gelukkig haalde die zoon dat jaar zijn vwo-diploma, in 1 jaar. Want ik begon er bijna zelf ook aan te twijfelen.

Voor mij is het zo logisch dat wanneer je weet wie je bent en wat jouw doelen zijn, je dus ook effectiever naar die doelen zal gaan werken. Als je je prettig voelt in een team, in een gezonde omgeving, kun je beter presteren. Als je merkt dat wat jullie bindt, sterker is dan wat jullie verdeelt, dan hoef je nooit meer alleen te staan. En kun je leren om samen te werken, samen te leren, om hulp te vragen en creatieve oplossingen te bedenken.

Slagen én geslaagd zijn

Na Joep volgen de anderen, die ook zichzelf durven te laten zien, die vertellen over hoe fijn zij het vinden dat ze nu meer woorden hebben voor hun talenten. Hoe ze elkaar hebben leren kennen en een hecht team vormen. Ondanks het feit dat zij zo verschillend zijn. Ik hoor niemand vertellen over de vakinhoud zelf. “Ik vind het tof dat ik nu weet hoe ik de prijselasticiteit van de vraag moet berekenen” of “Gelukkig is mijn vocabulaire bij Duits verbeterd”, zijn zinnen die ik nooit eerder heb gehoord in een presentatie over de voortgang in een school.

Nee, gelukkige mensen kunnen tot prestaties komen. En dus presenteren zij vooral wat hen gelukkiger heeft gemaakt. En dat is meestal niet de vakinhoud. Ze mogen best werken naar een diploma, maar die bepaalt niet hun succes al mens. In leven in relaties. Wat hen gelukkig maakt is kennis en het inzicht in zichzelf en het vertrouwen dat zij al geslaagd zijn. Dat voelt goed.

 

 

Cabrallers 19-20 – over avontuur in onderwijs.

Dit zijn de helden van Cabral 19-20. Wat zijn ze leuk, he?. Ik zie dat ik sta te stralen, vol trots tussen de leerlingen. Wat maakt me dan zo blij? Ik denk dat dat komt door de moed van een ieder van hen om met ons op avontuur te gaan. Ze hebben vol overgave voor Cabral gekozen, een nog vrij onbekende particuliere school voor gemotiveerde jongeren. Hier leren zij omdat zij dat zelf graag willen, aan de doelen die zij zelf hebben gekozen, meestal een diploma in 1 jaar. Aan iedereen die vraagt: “Op welke school zit jij?”, geven zij het antwoord: “Op Cabral, maar het valt moeilijk uit leggen wat het is, je moet het ervaren. Want alles aan deze school is anders dan wat je kent.”

Ander onderwijs

Hoe leg je namelijk uit dat de hele school bestaat uit 12 leerlingen die van 9-17 naar school gaan. Er zijn 16 vakdocenten zijn die allemaal 3 uur komen lesgeven en dat je daar niet moe van wordt, maar misschien zelfs blij. De lesmethodes zijn anders, effectiever, persoonlijker. De toetsen zijn er om te zien wat je nog nodig hebt, de cijfers zeggen niets anders dan dat. We willen graag presteren, maar de prestatie alleen is niet leidend, de weg ernaar toe wel.

Andere begeleiding

Hoe leg je uit dat je elke week les hebt in je persoonlijk leiderschap en gedrag. Dat er van je wordt gevraagd om na te denken over wie je bent, wat je talenten zijn en waar(toe) je die wilt inzetten? Hoe kun je uitleggen dat je met volkomen vreemden binnen een week een hecht team vormt? Met mensen met wie je anders nooit zou spreken op een ander schoolplein. En met wie je binnen maand lief en leed gaat delen. No way!

Andere verantwoordelijkheden

In de pauzes kun je boodschappen doen bij AH, met de pinpas van de rector. De sleutels van de school zijn ook in handen van leerlingen en je hebt iedere week corvee. Je zet zelf koffie en thee, ontvangt post, gasten of oud-leerlingen. Die laatsten komen langs of gebruiken de ruimte als studieplek. En er zijn geen regels. Er wordt alleen van je gevraagd om gedrag te vertonen waaruit blijkt dat je hier graag wil zijn. Als je daarvoor kiest dan neem je de verantwoordelijkheid voor je eigen verhaal, toekomst en succes.

Het wordt geen makkelijke tocht, dit leerjaar op Cabral. De weg naar succes zit vol moeilijkheden en hobbels, die overwonnen moeten worden. En het mag best moeilijk zijn. Wij zijn er om hen bij te staan en aan te moedigen. Deze helden durfden dat avontuur met ons aan te gaan. En stralen.

succes in proces

Geslaagd! – over het vieren van successen zonder getallen

Hierboven vieren we met onze studenten een geslaagd jaar Cabral. Ieder jaar vieren we de persoonlijke ontwikkeling van alle leerlingen afzonderlijk. We vieren dat zij doelen hebben gesteld, diploma in één jaar, en de inspanning en de moed hebben gehad om deze doelen na te streven. We vieren hun groei. Die was soms lastig, pijnlijk, er moest soms door barrières heen worden gebroken, oude gewoonten moesten worden afgezworen. Het was niet altijd makkelijk om het doel te blijven eren. Maar juist de focus op het resultaat zorgt voor de ontwikkeling.

Zo leerden zij reflecteren op strategieën, nieuwe plannen maken en doorzetten. Ze leerden onderzoeken wat zij het beste konden doen om die resultaten te behalen. Een andere mindset, een nieuwe leerstrategie, meer herhaling, of een combinatie van factoren? Samen ontdekken we wat zij bij zich dragen om dit te doen op een prettige en effectieve manier. Opdat zij ook in het vervolg van hun studie of werk succesvol kunnen zijn.

Wat vieren we dan?

Zij hebben er zelf een fantastisch jaar van gemaakt, door “JA” te zeggen tegen hun eigen doelen én tegen elkaar. Want zij zijn een heel hecht team geworden van eigenwijze individuen.  We vieren hierboven dus niet dat hun doelen zijn bereikt. Al onze leerlingen moeten nog staatsexamen doen. Zij weten pas half juli of zij ook daadwerkelijk zijn geslaagd voor hun diploma.

The most important things in life can’t be measured. We weten het. Toch vieren we in het algemeen niet het belangrijkste maar het meetbare: diploma’s, verjaardagen, zwemdiploma’s, etc. Bij al die gelegenheden valt er iets te meten. Want meten is weten: je hebt 65 % van de antwoorden goed beantwoord, je bent weer een jaar ouder, je hebt 100 meter gezwommen zonder kopje onder te gaan.

Vier alles!

Fijn. Ook echt leuk om te vieren. Blijf ook vooral veel en vaak meetbare zaken vieren. En vier nog meer. Vier wat je echt belangrijk vindt van jezelf of een ander. De liefde, de inspanning, de moed van een kind dat voor een ander opkomt. Wie jij zelf bent, hoe jij je verhoudt tot een ander en tot de wereld, zijn zaken die net zo vaak gevierd mogen worden als verjaardagen.

Vier dat je lief bent voor je moeder, je zusje, de buurman, een vreemdeling, een ex-partner of jezelf. Is niet altijd even makkelijk toch? Wees verheugd over het feit dat je nadenkt over je watergebruik en of je bewuste keuzes maakt in je aankopen. Iedereen is uniek, iedereen verdient dat juist dát op een moment in het leven wordt gevierd. Juist jij bent zo leuk, je bent precies goed zoals je bent. Je bent geslaagd!

 

Vieren van succes

 

Marijke Voerman

———————————————————————————————————————

Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier is veel aandacht voor sociale vorming en de ontwikkeling van individuele talenten. Ieder jaar worden individuen in korte tijd een hechte eenheid. Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diploma mavo, havo en vwo in 1 jaar.

Ben je benieuwd hoe dat gaat? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

Vriendschap – over sociale vorming, de belangrijkste pijler van het onderwijs.

Vorige week stonden mijn vriendinnen Esther en Eline met hun gezin op de camping in Bakkum. Wij mochten langskomen en deelden een heerlijke dag samen. We kennen elkaar al 30 jaar. De middelbare school bracht ons samen. We kwamen er op verschillende momenten vanaf, omdat we op verschillende momenten een jaartje bleven zitten. De pijlers van het onderwijs zijn kennisoverdracht, burgerschap en sociale vorming. Die laatste maakt het onderwijs een heerlijke plek om te zijn.

Onderwijs doe je samen. Kinderen gaan niet naar school omdat ze het superleuk vinden om nieuwe stof tot zich te nemen. Ze komen naar school omdat ze supergemotiveerd zijn om elkaar te ontmoeten. Ze leren van elkaar. Hoe je omgaat met elkaar, wat te dragen, wat te zien, waar je de morningafterpil kan kopen. Hoe je omgaat met je ouders.

Zonder vrienden geen prettig schoolleven. Zonder de hulp van Esther op kritische momenten had ik lastig kunnen blijven staan. Zij hielp me dan ‘met huiswerk’, vertelde ik thuis, terwijl ze me in feite veel verder hielp. Met zaken waarmee ik thuis niet aan hoefde te komen. Dat smeedt een band.

THUISZITTERS

Ondertussen zitten er heel veel kinderen niet op school. Omdat het vanwege allerlei problemen moeilijk is om te functioneren. Of omdat er geen passend onderwijs voor hen gevonden kan worden binnen de reguliere systemen. Er zijn voor jongeren t/m 18 wel orthopedagogische centra waar zorg-onderwijsarrangementen worden geboden met behandeling, begeleiding en onderwijs(activiteiten). Dit alles met het doel om, waar mogelijk, terug te gaan naar een passende school binnen regulier aanbod.

Dat klinkt natuurlijk prachtig, maar in veel gevallen is het wachten op toekenning van subsidies vanuit de gemeente, die deze niet altijd toekent, of te laat betaalt. Bij sommige centra leidt dit ertoe dat het bevlogen personeel niet of te laat wordt uitbetaald. En kinderen niet worden aangenomen. Hoe frustrerend is dat. Dat zorgt voor een enorm verloop onder het personeel. En dat is weer niet goed voor de kinderen.

RECHT OP VRIENDSCHAP

Deze kinderen hebben een gezonde sociale omgeving nodig, een plek om te zijn. Waar je mensen kunt ontmoeten die je soms zelfs de rest van je leven met je meeneemt. Die weten wie jij bent, wat jouw zorgen zijn en die genieten van jouw groei. Laten we voor deze kinderen opkomen, gaan voor een aanval op de uitval en pleiten voor inclusief onderwijs. Je mag kinderen niet thuis laten zitten. Je moet ze doelgericht naar resultaten brengen, in een omgeving die veilig is, waar je kunt leren van en met elkaar. Ieder kind heeft het recht op vriendschap, liever nog dan leerplicht. Van vriendschap leer je zoveel meer.

Zo leerde op school Esther dat ze goed voor anderen kan analyseren en een probleemoplossend vermogen heeft, wat resulteerde in een doctoraat en een belangrijke rol in de opzet van een opleiding toegepaste psychologie. Ik leerde compassie te hebben voor mensen en al hun gedoe, wat mij weer uitermate geschikt maakt voor het onderwijs. Eline leerde dat het altijd gezellig is met haar in de buurt. Zij kan zo 4 jongens en hun vader combineren met een baan in de advocatuur en een plek in een toffe rockband.

 

Marijke Voerman

———————————————————————————————————————

Marijke Voerman is de oprichter van het Cabral Instituut. Hier is veel aandacht voor sociale vorming en de ontwikkeling van individuele talenten. Ieder jaar worden individuen in korte tijd een hechte eenheid. Samen met een team van supergemotiveerde docenten, werken zij toe naar een diploma mavo, havo en vwo in 1 jaar.

Ben je benieuwd hoe dat gaat? Bel ons voor een kennismaking of kom langs op een open avond. Meer info? Klik hier!

lesgeven begeleiden

THIJS STOPT MET LESGEVEN – Begeleiden kun je leren

Roos, onze aardrijkskunde docente is voor 3 maanden op reis gegaan. Zij heeft zelf voor vervanging gezorgd: Thijs. Thijs komt elke week 3 uur op woensdagen om onze leerlingen voor te bereiden op een eindexamen mavo, havo of vwo, 2 jaar in 1. Deze week komt hij voor de tweede keer. Ik zit beneden te werken in de kantine. Opeens komen 2 leerlingen naar beneden:

– Dat gaat niet goed hoor boven, Marijke.

– Wat dan jongens?

– Hij is gewoon aan het lesgeven!

– Nee toch, wat doet hij dan?

– Ik weet het niet precies, maar hij is het wel aan het doen.

Grappig, het is natuurlijk niet zo dat onze Cabrallers geen vakinhoud meer krijgen overgedragen door mensen die hier meer van weten ( docenten, meestal 1e graads bevoegd). Sterker nog, we bieden alle kennis gedifferentieerd en versneld aan. Dus wat is hier dan aan de hand?

Lesgeven of lesgeven?

Als Thijs na de les beneden komt, vraag ik hem om met mij naar deze dag te kijken. Hoe vond hij dat het was gegaan? Thijs was ontevreden, over de inspanningen van de kids, over hoe de les verliep. Over de moeite die hij had om de leerlingen bij de stof te betrekken. Hij vond het niet zo leuk op Cabral. Ik vertelde wat ik dacht dat er gebeurde:

Thijs vindt deze nieuwe omgeving lastig ( geen rijtjes met tafels, maar een grote tafel waar omheen we met een man of 8 samen leren, van en met elkaar). Hij vindt de intensiteit heftig. Wij leren in blokken van 3 uur in plaats van in 1. En omdat hij nog niet heel lang lesgeeft, hij is 30, grijpt hij terug op de voor hem bekende weg: Ik praat, jullie luisteren. Hij stapt in de voor hem bekende rol van docent.

Begeleiden kun je leren

Ik vraag hem of hij weet wat voor docent hij zou willen zijn, wie hij wil zijn voor de klas, wat hij wil laten zien en hoe hij het best functioneert in een leerproces. Hij weet het nog niet. Deze vragen zijn hem op de lerarenopleiding niet gesteld. Dit is op andere scholen niet met hem besproken. “Waarom probeer je niet gewoon Thijs te zijn, die de mensen hier komt verder helpen met aardrijkskunde, omdat je dat een leuk vak vindt?”

En Thijs ging het proberen. Hij ging inchecken aan het begin van de les, hij ging Thijsgrapjes maken en hij kwam in contact. Toen Roos terugkwam van haar reis, wilden de leerlingen Thijs niet meer kwijt. Hij was namelijk Thijs geworden, niet een invalkracht die kwam vertellen wat zij moesten weten. Hij was een begeleider geworden in het leren, die benieuwd was naar waar zij stonden, wat zij nodig hadden en durfde te kijken of hij hen daarin zo goed mogelijk kon ondersteunen. Hij mocht ook leren.

Zo is het dus op Cabral, we leren samen. Leren is geen eenrichtingsverkeer, maar een ontdekkingsreis. Waar wil je heen? Wat heb je nodig? Laten we het samen ontdekken.

MEESTERWERK – over het Cabral Instituut

Gisteren ontmoeten wij op het Cabral Instituut Jan Jaap Hubeek. Een man met een hart voor onderwijs. Voor kinderen. Jan Jaap brengt de veranderende onderwijswereld in kaart met zijn podcastserie Meesterwerk. Gisteren kwam hij met zijn microfoon en zijn mooie stem aan op Cabral. En maakte er een Podcast over. Hij zette het geluid aan en Marijke en er volgde een prachtig gesprek. Je kunt het hier afluisteren: Op Spotify (https://lnkd.in/e5c775c) of iTunes (https://lnkd.in/etxZdaZ)

blij

Cabral is jarig – onderwijs gevierd!

Jarig, Cabral is jarig op 12 april! En vierde feest. En hoe leuk was dit feest! Een bijeenkomst voor en van iedereen die Cabral een warm hart toedraagt, leerlingen, ouders, medewerkers, vrienden, partners. We vierden samen deze parel van eigenwijs onderwijs. Die eigenlijk niets nieuws te bieden heeft, dan een overdaad aandacht voor persoonlijke doelen en talenten van jongeren.

Gert viert de revolutie

En toch, voor Gert, die bij ons dit jaar een paar vakken doet ter voorbereiding op een bètastudie te Delft, voelt het als een revolutie. In zijn speech verwijst hij naar de Franse Revolutie van 1789. Hij bevindt zich “in de broedplaats van revolutie, die loeit om vrijheid, gelijkheid en broederschap”. Hij houdt zichzelf voor dat hij niet strijdt voor het behalen van zijn diploma, maar dat zijn inzet ten goede komt aan de strijd voor een vorm van onderwijs waarin een ieder wordt gezien en wordt begeleid in een cultuur waarin die drie waarden gelden. De zaal viel stil om zoveel eloquentie.

Isabel viert denken in mogelijkheden

Isabel speecht ook en laat haar hart zien. Is trots op Cabral, dat ze ziet als symbool voor het feit dat je als individu verschil kunt maken, zaken in gang kunt zetten, waarvan anderen denken dat het niet kan. Isabel stelt zich kwetsbaar op en dat maakt dat sommigen hun tranen niet kunnen bedwingen. Cabral is voor haar de eyeopener dat je kunt denken in mogelijkheden en dat je die ook in gang kunt zetten.

Isabel voelt zich onderdeel van een hechte groep die bestaat uit sterke individuen. Hier mag je zijn wie je bent. Hier is het belangrijk hoe je je voelt, wat jouw talenten zijn en waar(toe) je die in wilt zetten. Isabel weet zich die avond omringd door allemaal oud-leerlingen. Die zijn gekomen omdat zij deel zijn van een gemeenschap, het Cabralnetwerk. Ze zijn liefdevol naar zichzelf en naar elkaar, nieuwsgierig en eigenwijs, creatief denkend in mogelijkheden.

Marijke viert hulp vragen

Ik was van tevoren een beetje gespannen, voor mijn eigen speech. Maar dat valt weg als ik op het podium klim. Want vanaf daar bezie ik de mensen in de zaal opeens met een andere blik. Ik zie een team staan. Een team van mensen die samen met mij dat netwerk bouwen.
Soms vergeet je wel eens dat je een heel team om je heen hebt. Je ziet jezelf alleen in een kamer, ploeterend op iets dat je zwaar valt. Dan kijk je dus met een te nauwe blik naar jezelf.

Dat doe ik ook nog steeds wel eens. “Uitzoomen, Marijke”, vertel ik mezelf dan. “Je kunt om hulp vragen. Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.” Dit is niet wat ik van nature gewoon ben om te doen. Maar ik moedig mezelf aan, laat mijn Cabraljongeren zien dat ik het ook aan het leren ben, opdat zij deze les niet pas leren wanneer zij halverwege de dertig zijn.

Misschien is dat het meest vernieuwende van Cabral, dat wij in een open omgeving leren van en met elkaar. De docenten leren net zo goed over zichzelf en de wereld als de jongeren. Die jongeren zien de volwassenen nog worstelen met thema’s die niet voorbijgaan: onzekerheid, nog niet perfect zijn, uitstelgedrag, etc. Wij doen hen voor wat falen is en vieren dat we een nieuwe poging krijgen, dat we leren van de fouten, om weer nieuwe te gaan maken. En dat weer te vieren. Op naar de volgende verjaardag!